Dinsdag 7 september ‘21
Middelbeers – Rotterdam – Corfu
Om half 12 komt Pieter ons ophalen. Hij zal ons naar Rotterdam The Hague Airport brengen. Hannie arriveert zowat gelijktijdig op de fiets om ons nog even uit te zwaaien. Onze fietstassen hebben we al in de verzamelzakken gedaan en de fietsen hangen we op de drager achter op de auto. Past allemaal precies. Kwartiertje later zijn we al op weg. Het is niet druk op de weg en dus zijn we om kwart over 1 al in Rotterdam. De ingang van het vliegveld is verlegd waardoor de TomTom de weg kwijtraakt, maar de bewegwijzering leidt ons zonder problemen naar de Kiss & Ride. Hup fietsen eraf bagage eruit en Pieter kan 10 minuten later weer naar De Beerzen en wij naar de vertrekhal. De bagagezakken passen wel op ’n karretje maar vallen er bij elke hobbel van het trottoir vanaf. Eenmaal in de hal moeten we mondkapjes op en kunnen we beginnen met het reisklaar maken van de fietsen. Als 1 fiets ingepakt is komt de bewaking vertellen dat de hoezen er nog niet om mogen en dat we eerst in moeten checken. Dus gaan we in de rij staan. Dan komt de bewaking weer naar ons toe met de mededeling dat we de fietsen niet onbeheerd mogen laten staan. Frans schuift aan in de rij en Peet houdt de wacht bij de fietsen.
Eenmaal aan de beurt blijkt maar weer eens dat die extra bagage altijd gedoe oplevert en dat ze daar overal verschillende protocollen voor hebben. De fietsen moeten naar de balie om daar gestickerd te worden. Ook corona geeft weer extra controles. De QR-code wordt gecheckt en ook het LPF-formulier wordt bekeken. Alles is goed en we krijgen de vliegtickets, maar de fietsen moeten eerst nog door de security! Die komt even later met een mobiele scanner de frames doorlichten en als dat allemaal okay is mogen de fietshoezen er weer omheen. De fietsen gaan mee naar de afdeling ‘bijzondere bagage’ en wij mogen door naar de douane om zelf met onze handbagage doorgelicht te worden. 1 stuurtasje moet nog opnieuw door de scanner maar dan mogen we door. Op naar de koffie met koek. We hebben nog 1 uur en ’n kwartier voor we vertrekken. Voorlopig zijn we uit gestresst. We schuiven aan bij de wachtenden en buurten wat met andere reizigers die vol bewondering naar onze fietsverhalen luisteren. Exact om 16h00 vliegen we Rotterdam uit. Vliegtuig zit goed vol en de mondkapjes moeten de hele reis opblijven. De reis duurt 2 uur en ’n kwartier maar in Griekenland is het al ’n uur later, dus zullen we om 20h15 op Corfu landen, zo informeert ons de piloot. Het uitzicht boven Nederland is mooi. We nemen koffie met een stroopwafel en lezen wat op onze e-readers, verder is de vlucht zoals altijd saai. Half 8 staan we in de bagagehal te wachten op onze bagage en de fietsen.
Altijd spannend. De tassen arriveren snel, maar hebben alweer wat sleepschade opgelopen. Even later komen de fietsen op een karretje naar binnen gereden. Ze liggen er niet zo best bij en vooral de naar er is zelfs een spaak in het voorwiel gebroken!!! Ongelooflijk wat zijn ze er weer lomp mee omgegaan. We buigen het spatbord weer in model en zetten de gebroken spaak zodanig vast dat het wiel weer rond kan. Het begint al donker te worden op Corfu, dus eerst maar eens op zoek naar het hotel. De spaak repareren we morgen wel, we hebben reserve spaken in de tas zitten. Als de banden opgepompt zijn en de bagage op de fiets hangt leidt Garmin ons door Keriyaki naar het gereserveerde City Marina Hotel. Het is druk in de straten en af en toe moeten we aansluiten in de file naar het oude centrum van de stad. We passeren een oud fort en gaan dan via de stadspoort de oude stad in. Het hotel staat bij een parkje aan de oude haven. Buiten stinkt het een beetje naar riool en binnen ziet het er ook wat gedateerd uit, maar het is goed genoeg. De fietsen mogen we voor in de gang stallen. We dumpen de bagage op de kamer en gaan snel op zoek naar een restaurantje in de buurt. Restaurantjes genoeg in de buurt dus zitten we even later al aan een flinke frisse salade. Na het eten wandelen we nog wat door de oude stad en raken dan natuurlijk de weg kwijt. Na wat dolen en omdraaien komen we natuurlijk toch wel weer bij het hotel uit. Een vermoeiende eerste reisdag zit erop.
Woensdag 8 september ‘21
Eerste Etappe: Rondje op Corfu
31,42 km
Om 8 uur wordt ons ontbijt vanwege de corona op de kamer bezorgd! We liggen nog in bed. ‘T lijkt wel vakantie. Voor vandaag hadden we een fietsroute over Corfu gepland staan maar dan zullen we eerst de kapotte spaak toch nog moeten repareren. Na een zoektocht door de tas met reserveonderdelen blijkt echter dat de reserve spaken helaas toch niet mee naar Griekenland gevlogen zijn. Liggen waarschijnlijk nog op de trap naar de zolder. We zoeken op internet naar een fietsenmaker in de buurt. Die is snel gevonden en er zit zelfs een routekaartje bij dus die moeten we snel gevonden hebben. Peet navigeert ons met de Mapps. App op haar mobieltje langs de haven waar we morgen de veerboot naar het vaste land moet hebben naar de fietsenmaker. Het is wel al heel druk op de route. De fietsenmaker heeft een mooie fietswinkel en is goed geoutilleerd. We hebben er alle vertrouwen in dat hij de juiste spaak wel zal hebben. Hij kijkt even naar het wiel en knikt. “Geef me even een uurtje en dan is het wel gefikst.” Fantastisch! Dat lucht op. Kunnen we vanmiddag toch gewoon de geplande fietsroute gaan rijden. We lopen een eindje de straat in en gaan op een klein terrasje koffie drinken.
Na een dik uur gaan we terug naar de fietsenmaker. De fiets is klaar en de reparatie kost €10,00 . We kopen ook nog een kilometerteller want die had Peet in haar zadeltasje gestopt en dat is helaas ook in het vliegtuig achtergebleven. Als we ook al onze banden nog op hebben laten pompen kan onze fietsvakantie beginnen. We hebben geen route uitgezet dus rijden we maar gewoon de stad uit en zien wel waar we uitkomen. Op het plein bij een kerkje hebben we een mooi uitzicht over de stad. We rijden natuurlijk weer veel verder weg dan we eigenlijk van plan waren. Als we het eiland bijna overgestoken zijn lukt het pas om weer richting Keriyaki te fietsen. We drinken nog ergens wat op een terrasje en hebben 31,42 km gefietst als we weer bij het hotel zijn. Het fort dat we bij het binnenrijden van de stad passeren ligt boven op een heuvel. Je kunt ernaartoe wandelen maar dat is nog een hele klim en het wordt al ’n beetje avond. Dus hup naar het hotel, wat opfrissen en naar de oude stad om een hapje te gaan eten. Na het eten wandelen we nog wat door de drukke winkelstraatjes en verdwalen dan natuurlijk weer . We komen uiteindelijk bij het Fort weer op bekend terrein. We horen muziek. Er wordt een concert gegeven in de tuin van de bibliotheek. We luisteren even en wandelen dan terug naar ons hotel. We pakken de tassen alvast in want morgenvroeg willen we de boot van 10.00 uur halen die ons naar het vaste land, naar Igoumenitsa, zal brengen.
Donderdag 9 september ‘21
Tweede Etappe: Corfu – Igoumenitsa – Parga
55,37 km
Om 8 uur gaat onze wekker. We brengen onze tassen naar beneden en bepakken de fietsen. Het ontbijt staat beneden klaar om naar boven gebracht te worden dus nemen we dat vandaag zelf maar mee naar de kamer. Het yoghurtje en het fruit eten we op en de rest gaat in de lunchtas op de rug. Om 9 uur fietsen we het hotel weg. Het is niet zo druk als gisteren dus na 20 minuten staan we al in de haven. Het ticket office ligt niet waar we het verwachten maar wat verscholen bij de andere ingang naar de kade. We worden doorgestuurd en zijn mooi op tijd. Er is nog geen rij voor het loket dus we zijn meteen aan beurt. Naam, paspoort, telefoonnummer blijken nodig te zijn in ruil voor een ticket van € 10,00 pp. We krijgen nog een formulier mee dat we in moeten vullen. Op dit formulier moeten we nog ’n keer onze naam, adres, etc. invullen en een hokje aankruisen dat we negatief getest dan wel gevaccineerd zijn. We kunnen meteen de boot op en leveren daar dat ingevulde formulier in. Het is mooi weer, beetje bewolkt maar wel ‘n lekkere temperatuur. We gaan op het voordek in het zonnetje zitten en varen exact om 10.00 uur de haven uit.
Anderhalf uur later zijn we al in de haven van Igoumenitsa. We kopen daar nog wat water en eten er nog wat voor dat we aan de route gaan beginnen. We moeten meteen flink aan de bak met klimmetjes van zo’n 7 % en dat valt nog niet zo mee. We kunnen wel blijven fietsen, maar moeten toch wel af en toe even pauzeren om uit te blazen. De afdalingen gaan lekker maar zoals gewoonlijk weer veel te kort. Na een steile afdaling komen we aan in Parga. Parga is een heel toeristisch stadje en ligt er prachtig bij. Boven het stadje prijkt op en rots een oude burcht en onder een mooi haventje met veel plezierbootjes. We gaan op zoek naar het hotel dat in het boekje genoemd wordt. Als we in de winkel vragen waar we dat kunnen vinden sturen ze ons terug. We zijn dit hotel bij het binnenrijden blijkbaar ergens gepasseerd. We rijden een stukje terug maar als de weg wat steiler omhoog gaat draaien we om. We hebben vandaag genoeg geklommen en hieronder zal ook nog wel ergens een kamer vrij zijn. Het eerste hotel waar we binnen gaan zit vol, maar de receptionist belt even naar de buren en daar kunnen we nog wel terecht. Het is meer ’n hostel maar we hebben een bed en er komt warm water uit de douchekraan. Op een familieterras eten we ’s avonds elk een grote salade. We zullen wel slapen.
Vrijdag 10 september ‘21
Derde Etappe: Parga – Kalani
54,69 km
Bij het restaurant waar we gisteren de dag afsloten gaan we vandaag met een ontbijt de dag beginnen. Om kwart voor 11 fietsen we Parga uit en mogen meteen flink aan de bak, maar het uitzicht is fantastisch. Na 2 lange beklimmingen zijn we al aardig uitgepierd. De hellingen zijn zo steil dat we af en toe maar te voet naar boven gaan. Ik fiets af en toe een beetje vooruit en loop dan terug om Peet omhoog te duwen. We gaan beseffen dat we veel te veel bagage bij ons hebben. Peet gooit de veel te zware fles shampo in een vuilnisbak en ik denk er zelfs aan om de tent er ook in te gooien. Dan komen we een Française tegen die er ook aardig versleten uitziet. Ze reist in haar eentje. Ze was met haar man op vakantie in Slovenie. Haar man is terug naar Frankrijk gegaan en zij gaat nog een rondje Griekenland doen. Ze steunt en kreunt ook dat het hier zwaar fietsen is en dat lucht ons een beetje op. We zijn toch niet de enige! Het hotel waar we willen gaan overnachten is gesloten maar iets verder kunnen we wel terecht bij Elena die nog wel een kamer vrij heeft voor ons.
We kunnen er zelfs blijven eten en na een paar biertjes zijn we de inspanningen van vandaag alweer een beetje vergeten. We kletsen even met een echtpaar uit Zwitserland, maar verder zijn er geen logees. Bij eten is wat drukker. We worden bediend door een geestelijk wat beperkte zoon. Hij praat veel maar we verstaan ‘m bijna niet. We vragen de rekening maar als hij merkt dat we met een pasje willen betalen schuift hij de rekening door naar zijn zus en moet er in de achterkamer afgerekend worden. De zus tikt zijn geschreven nota over op de computer en dan kunnen we met de pin betalen.
Zaterdag 11 september ‘21
Vierde Etappe: Kalani – Lefkada
48,02 km
De bedden van Elena waren toch niet zo best. Alle twee hebben we slecht geslapen. Peet loopt nog even naar het strand terwijl ik op m’n gemak m’n fietstassen weer reisklaar maak. We hebben geen ontbijt besteld. Dat willen we een eindje verder in Kalami in een strandtentje gaan doen. Als we de poort bij Elena uitfietsen worden we echter door oma teruggeroepen. We moeten de kamer nog betalen zegt ze. Hè?, maar dat we gisteren toch tegelijk met het eten al gedaan. Dat was iets van € 95,00 totaal. Maar oma blijft er bij, de kamer is nog niet betaald! Ik vraag de sleutel van de kamer terug en ga op zoek naar het afschrift van de betaling die ik daar in de prullenbak gegooid had. En warempel op het afschrift stond dat we slechts € 39, 00 betaald hadden en dat zal dan wel voor alleen het eten geweest zijn. Terug bij oma verontschuldigen we ons en vragen we wat we dan nog voor de kamer moeten betalen. Ze heeft ondertussen ook haar engels sprekende dochter gaan de lijn en geeft het mobieltje aan mij.
De dochter legt uit dat we het eten met de pin afgerekend hebben maar dat de kamerhuur contant afgerekend moest worden. Okay, zoiets hadden we ondertussen ook al wel vermoed, dus vragen we aan oma hoeveel we voor de kamer moeten betalen. Het blijkt € 25,00 te zijn. Gelukkig hebben we dat nog contant op zak. We verontschuldigen ons nog maar een keer en trappen dan het erf af. Helemaal begrijpen doen we het echter nog niet. We hebben nu dus totaal € 64,00 betaald terwijl er op de eerste rekening iets van € 95,00 stond. Zou de kamerhuur dan € 25,00 p.p geweest zijn? En keek oma daarom dan nog een beetje bozig toen we wegfietsten? Er zijn nog weinig strandtentjes open. Het toeristenseizoen is duidelijk al een beetje teneinde. Als we toch iemand aantreffen blijkt het de beheerder van het tentje te zijn maar voor een ontbijt kan hij niet zorgen. Hij stuurt ons naar de over kant, daar moet het wel lukken. Als we het terras oplopen vraagt de ober al wat we komen doen. Ontbijten? Nee hoor dat gaat hier niet! Als we weer op onze fietsen willen stappen komt de beheerder van het strandtentje aangelopen en roept tegen de dat hij voor ons toch een ontbijt klaar moet maken. De ober verontschuldigt zich en gaat in de keuken aan de slag.
Even later komt hij met een groot dienblad aanzetten dat vol met eten staat. Fruit, groente, bros, koffie, kaas, vlees, eieren, zoetigheid, cake, noem maar op. 1 minpuntje zijn wel de eieren want die zijn nauwelijks gekookt, maar de rest laten we ons goed smaken. Goed gevuld gaan we weer op weg. De route gaat vlak langs de veelal verlaten stranden met veel lege strandbedden. Na zo’n 15 km komen we aan bij de oude Romeinse stadsmuur van Nicopolis, waar nog ’n paar goed gerestaureerde toegangspoorten tot het oude stadje te zien zijn. Ook de muur staat over een lange afstand nog fier overeind. Van het stadje zelf is echter niet veel meer te zien. Er schijnt een weggetje omheen te gaan maar die afslag hebben we gemist, dus fietsen we voorlangs en wandelen even door de poort naar binnen.
In Preveza, het is ondertussen al aardig warm geworden, drinken we in een café aan de haven koffie en cola. Peet haalt bij de drogist nog wat zonnebrandolie want we beginnen hier en daar al aardig rood te worden. De eerste dagen heb ik met sandalen aan gefietst maar omdat de open plekken verbrand aanvoelden heb ik vanmorgen ook mijn dichte schoenen maar aangedaan.
Preveza is met een onderzeese tunnel verbonden met Lefkas. Deze tunnel is helaas verboden voor fietsers. Wie er toch doorfietst en dit wordt gecontroleerd door de snelheid te meten (min. Snelheid is 60km/uur) riskeert een fikse boete. Normaal rijdt er voor de fietsers een pendelbusje maar vanwege corona is dat niet meer toegestaan. Als we stilstaan en overleggen hoe we dit probleem op zullen gaan lossen worden we aangesproken door een medewerker van de Griekse Rijkswaterstaat die daar toevallig geparkeerd staat. Hij begrijpt ons probleem maar omdat het slecht Engels spreekt neemt hij ons toch maar even mee naar het kantoor om de hoek. Een collega komt helpen en stelt dat we 3 mogelijkheden hebben. Taxi, bus of liften. We kiezen voor de taxi en vragen of hij dat voor ons wil regelen. Hij twijfelt even maar gaat dat dan toch doen. Hij belt een taxi en even later staan we met de chauffeur te overleggen hoe we het aan gaan pakken. De chauffeur heeft al wel vaker fietsers door de tunnel gebracht. De achterbank gaat plat en frans en zijn fiets plus zijn bagage worden geladen en als eerste via de tunnel overgezet. Het is maar een korte tunnel dus 15 minuten later zijn we al aan de overkant en wordt alles net voor de tolhuisjes uitgeladen.
Ik blijf daar wachten en zet de fiets weer in elkaar terwijl de chauffeur keert en terugrijdt om Peet met haar spullen te gaan halen. 20 minuten later staat Peet ook aan de overkant. De taxichauffeur vraagt € 20,00 voor zijn ritjes. We zijn zo opgelucht dat de problemen zo snel opgelost zijn dat we ‘m er maar € 25,00 voor geven. Peet’s fiets wordt ook weer opgetuigd en dan kunnen we door het tolpoortje door naar Lefkas. De juf van het tolpoortje kijkt raar op als we ons bij de slagboom melden. Hoe komen jullie hier? De tunnel is verboden voor fietsers!! Als we uitleggen dat we met een taxi gekomen zijn is ze gerustgesteld en mogen we gratis door. De route verloopt daarna rustig door wat olijfgaarden en kleine dorpjes. In Avg Sint Nicolas kopen we bij de super onze lunch en eten die op een bankje op het dorpsplein op. Via een lange dijk die op het einde gesloten wordt met pontons bereiken we even later Lefkada. Twee keer per dag worden de pontons weggetrokken om de haven bereikbaar te maken voor de plezierbootjes. Ons hotel vinden we meteen bij binnenkomst van Lefkada. De fietsen mogen in de hal langs de trap. Eenmaal op de kamer mis ik mijn overzetzonnebril. Ik denk te weten waar ik ‘m verloren ben, nl bij het binnenfietsen van Lefkada.
Ik ben daar even gestopt om een foto te maken, misschien heb ik ‘m daar laten vallen. Ik fiets even terug maar vindt de bril helaas niet. Later zie ik op een foto dat de bril op tafel ligt bij het koffiedrinken net voor Preveza. Hoewel ik de bril erg mis is dat toch te ver om er voor terug te rijden bovendien heb ik nog een oude zonnebril op strekte in de tas zitten. ’s Avonds eten we in het drukke centrum van Lefkada. Het is er niet alleen druk maar ook heel rumoerig en er klinkt op veel plaatsen harde muziek uit de barretjes. Het is weekend, en daar hebben we de hele nacht nog last van. We kunnen er niet van slapen, doen het raam dicht maar ook dat helpt ons eigenlijk niet. Bovendien krijgt Peet last van darmkrampen en wordt daar knap beroerd van.
Zondag 12 September ‘21
Vijfde Etappe: Lefkada – Nydri – Fiskardo
20,8 km
Alle twee hebben we weinig geslapen. Peet heeft de hele nacht darmkrampen gehad en is doodop. Omdat we vandaag maar een korte etappe naar Nydri gepland hebben besluiten we toch maar te vertrekken. Het ontbijt kunnen we buiten op het terras gebruiken. Hoewel het een beetje regent schuiven onder een parasol toch maar. Peet durft echter nog niet te ontbijten. Omdat de boot in Nydri om 13.30 uur vertrekt moeten we toch een beetje op tijd weg zijn en dat lukt wel want om 10.00 uur rijden we het toeristische stadje al uit. Het regenen is ondertussen opgehouden en het is gewoon lekker fietsweer geworden. De route is vandaag vrij vlak dus het schiet goed op. Om kwart over 11 zijn dan ook al in Nydri veel te vroeg eigenlijk, maar dan blijkt dat er ook om 11.45 uur al een boot naar Kefalonia vertrekt dus nemen we die maar. Bij het ticketoffice kopen we de kaartjes en krijgen daar ook weer een coronaformulier mee dat we in moeten vullen voordat we aan boord mogen. Aan een tafeltje op een nog gesloten terras vullen we het formulier in.
We kunnen daarna meteen de boot op maar het formulier wordt nergens ingenomen of gecontroleerd! De overtocht duurt 1h45. Vlak voor we de haven van Fiskardo binnen varen worden we door een groepje boven het water opspringende dolfijnen begroet. De haven van Fiskardo ziet er met haar vele terrasjes en winkeltjes heel gezellig uit. In het boekje zoeken we naar het adres van een hotel. We fietsen ernaartoe maar helaas alle kamers zijn verhuurd. De receptionist adviseert iets verder door te fietsen, maar als we al een stukje buiten het stadje zijn hebben we dat hotel nog niet gevonden en draaien we maar om terug naar het centrum. Ook het volgende hotel blijkt helemaal vol te zitten. Deze receptionist vertelt dat er een grote bruiloft staat te gebeuren en het niet mee zal vallen om in Fiscardo een hotelkamer te vinden maar dat we misschien meer succes zullen hebben bij het vlak om de hoek gelegen guesthouse Regina. En dat klopt want voor € 60,00 mogen we daar een kamer huren. Peet is ondertussen zo moe en beroerd dat ze maar meteen het bed in duikt. Ik loop daarna nog even het stadje in en ga op een terrasje aan de haven een hapje eten. Als het begint te regenen wandel ik weer terug naar Regina. Peet heeft wel wat geslapen maar nog steeds beroerd.
Als het een paar uur later droog is lopen we toch nog maar even het stadje in om te kijken of er misschien nog ergens wat take-away eten te krijgen is. Dat kunnen we niet vinden maar de supermarkt is nog wel open. We kopen er een paar broodjes en beleg. Peet durft echter nog niet te eten en houdt maar bij een kopje thee. Op tijd naar bed dan maar met de hoop dat het morgen wat beter gaat!
Maandag 13 September ‘21
Zesde Etappe: Fiskardo – Argostoli
51,48 km
We zijn al vroeg op! Peet durft nog niet te eten en drinkt alleen wat thee. Ik eet haar broodjes dus maar op en voor 9 uur zijn we al weg. Het is nog wat bewolkt maar wel droog en nog niet te heet. Maar we moeten we meteen weer flink aan de bak. Het kleine bergdorpje Matsoukata ligt er zo mooi bij dat we de verleiding van een terrasje niet kunnen weerstaan. We leggen aan voor ’n cola en koffie. De eerste 15 km zijn stevig bergop maar we gaan op ons gemak naar boven. Het brengt ons naar westkant van Kefalonia op zo’n 300 meter en dan hebben een prachtig uitzicht op de Ionische Zee en de zandstranden. Er zijn vandaag meer fietsers op de weg en dat stelt ons enigszins gerust dat de steilheid op dit traject wellicht mee zou kunnen vallen. Het zicht op het schiereiland Asos, waar een burcht op staat, is prachtig. We stoppen even bij de afslag voor een meegenomen yoghurtje maar gaan daarna toch maar niet naar het schiereiland toe. De weg ernaartoe is te steil! Een wegwerker probeert een omgewaaide wegwijzer recht te zetten, maar ’t ding is nogal zwaar dus helpen we even ’n handje.
Hierna beginnen we aan een lange prachtige afdaling. Bij Myrtes Beach dat we al een hele tijd beneden, in de diepte, zagen liggen stoppen we nog even voor cola/koffie. Ook Myrte Beach bezoeken we vanwege de steile weg maar niet. Toch wordt er veel gefietst maar de meesten dan wel met een E-bike. Na de stop mogen we nog lekker 20 km afdalen en om 16.00 uur fietsen we de lange dam op die ons naar de finish in Argostoli brengt. Op een bankje proberen we via Booking ’n hotel uit het routeboekje te reserveren maar dat lukt niet meer dus rijden we er maar gewoon naar toe. Booking gaf een prijs van € 77,00 op maar bij de balie krijgen we de kamer voor € 7,00 goedkoper. We krijgen daar zelfs een 4-persoons kamer voor! We kleden ons snel om en gaan op zoek naar een terras voor een voorzichtig drankje. Colaatje en een alcoholvrij biertje. We zitten er mooi met zicht op de lange dam waar we eerder overfietsten maar verder is er weinig te beleven en koelt het al aardig af. We gaan terug naar het hotel om een trui op te halen en daarna op zoek te gaan naar een restaurantje. Langs het water vinden we het te koud en winderig dus lopen we maar even de winkelstraat in waar wel veel ijs- en koffiebarretjes zijn maar geen restaurants. Als we denken dat we het centrum uitlopen, lopen we er eigenlijk pas in. Restaurants te kust en te keur.
Onze keuze valt op een Italiaans restaurant. Het eten is er goed. Nu nog even afwachten hoe het bij Peet uit gaat werken. We hoeven niet lang te wachten, want als we na het eten nog wat verder de stad in lopen komen we op een plein waar het het stikt van de terrasjes, begint het eten zich bij Peet al wat te roeren en is het tijd om terug te gaan naar het Mouikishotel. Helaas, vandaag nog geen terras voor ons.
Dinsdag 14 September ‘21
Zevende Etappe: Argostoli – Svoronata (Irrina Hotel)
11 km
Na ons hotelontbijt fietsen we toch redelijk op tijd Argostoli uit. De route loopt mooi langs de kust maar begint meteen alweer met ’n flinke klim. Peet heeft nog nauwelijks iets kunnen eten en daarmee is de energie om door te trappen tot nul gedaald. Het tempo gaat eruit en als de weg ook maar iets oploopt moeten we van de fiets en lopen tot het vlakker wordt. Na zo een kilometer of 10 geploeterd te hebben komen we iets voorbij Minia in de buurt van een vliegveld. We kijken nog even naar de hoogtekaart in ons boekje en zien dat we bijna moeten gaan beginnen aan een klim van 8%. Dat is onder deze omstandigheden onbegonnen werk. Een reclamebord van een autoverhuurbedrijf langs de weg brengt ons op het idee om te proberen of we de fietsvakantie niet om kunnen zetten naar een autovakantie. We gaan het proberen en gaan bij ’n autoverhuurbedrijf naar binnen. Helaas, daar gaat dat niet lukken. De meeste verhuurders zijn lokale verhuurders waar de auto ingeleverd moet worden op de plek waar je ‘m hebt gehaald.
Wij willen echter door naar Athene en daar de auto inleveren. We worden doorgestuurd naar het vliegveld waar internationale verhuurbedrijven zitten waarbij dit wel mogelijk is. Er zitten 3 rent a cars langs elkaar. We beginnen bij Avis, leggen ons probleem voor wb de fietsen die mee moeten en het eindpunt Athene. Avis heeft mogelijkheden maar dan moeten we nog 2 dagen wachten. Dat willen we eigenlijk niet. We willen onze fietsen inladen en meteen verder toeren, dus houden we hun aanbod nog even in beraad. We leggen onze wensen vervolgens nog neer bij Herz en Europe Car, maar zij hebben geen mogelijkheden om ons op korte termijn te helpen. We gaan even koffiedrinken in het café aan de overkant en hakken daar de knoop door. Verder fietsen heeft geen zin, dus gaan we voor 2 dagen een hotel zoeken en rijden dan verder met de auto die we bij Avis gaan huren. Hotel Irinna boeken we vanuit het café en daarna gaan we terug naar het vliegveld om bij Avis de huurauto te regelen. De auto zal over 2 dagen bij het hotel afgeleverd worden. Zo, dat lucht op we kunnen op zoek naar het hotel. We passeren allerlei leuke strandjes en terrasjes en als we die allemaal gepasseerd zijn zien we nog geen hotel. Irinna ligt wat verscholen om de hoek.
Het is een zeer gedateerd groot hotel, waar geen kip te beleven is, maar wel met een groot zwembad erbij. De kamer is en ziet er behoorlijk uitgeleefd uit maar we doen ’t er wel mee. ’s Middags gaan we zwemmen in ons privé zwembad. Er is helemaal niemand te bekennen. Voor het avondeten wandelen we de richting op die ons door de receptionist aangeraden is en maken zodoende nog een fikse wandeling over allerlei achterom en binnendoor paadjes. We hebben geen idee meer van waar we zijn, maar uiteindelijk komen we toch terecht waar we willen zijn nl. op een terras vlakbij het strand. We eten er goed en hopen maar dat het er ook in zal blijven.
Woensdag 15 September ‘21
Svoronata (Irrina Hotel)
We brengen de dag door met lezen, luieren en aan het zwembad liggen. In het boekje dat we meegenomen hebben over de peloponnesos staan verschillende autoroutes in met vermelding van de bezienswaardigheden. Dat komt goed uit. We proberen door gedeeltes van deze routes aan elkaar te knopen langs zoveel mogelijk bezienswaardigheden te reizen, die we graag willen zien. Ik fiets even naar het vliegveld om te kijken of ze daar misschien een fatsoenlijke wegenkaart hebben. Helaas hebben ze er daar geen, dus probeer ik het nog even bij de lokale autoverhuurders. Die helpen ons een beetje met wegenkaartjes van het eiland, kunnen we toch even vooruit.
’s Avonds kuieren we weer naar het strand voor ’n warme hap. Avis belt dat de auto klaar staat en dat we die vanavond al kunnen gebruiken. Ik zeg dat aanbod af. Het heeft geen zin om nu meteen weg te gaan en dan iets verder weer een ander hotelkamer te moeten huren terwijl we deze al betaald hebben. De oorspronkelijke afspraak van morgenvroeg 10 uur blijft dus staan.
Donderdag 16 September ‘21
Svoronata (Irrina Hotel) – Poros
105 km
De tassen staan gepakt en wel klaar als we naar het hotelontbijt gaan. We ontbijten op ons gemak en gaan daarna de fietsen en bagage buiten klaar zetten. Nog voor 10 uur zitten we vol spanning voor het hotel op een hekje te wachten op de huurauto. Zouden de fietsen er wel inpassen? Om kwart over 10 is er echter nog niets. Hebben we ’t wel goed afgesproken? Dan gaat de telefoon. Het is Avis met de vraag waar we blijven? Hoezo? Jullie zouden de auto om 10 uur toch komen brengen!? Dan blijkt dat Avis de auto de dag ervoor al bij het hotel neergezet heeft. Ze komt de sleutel zo brengen. Even later komt de Avis medewerkster inderdaad met de sleutel. We controleren samen de auto op beschadigingen en dan kunnen we gaan pakken. De achterbank doen we plat, de voorwielen eruit en dan passen de fietsen er net in. De tassen frotten we hier en daar tussen de frames in. We melden ons nog even netjes bij de receptie af en zetten onze Odyssee op 4 wielen door Griekenland door. Het is wel even wennen. De auto rijdt prima maar slaat af en toe nog af als we wat steil op moeten trekken.
Ook aan het rijden door de smalle straatjes in de dorpjes moet de chauffeur nog wel even wennen. We koersen eerst naar het dorpje Kastro, waar boven op een 320m hoge heuvel de vesting Ag. Georgiou ligt.
De Ág. Georgíou-vesting bij het dorp Kástro
De vesting is meer een ruïne. We hebben nog geen trek om er helemaal naar toe te lopen en vervolgen onze weg naar het klooster Moni. Agiou Gerasimou. Daar stoppen we wel even en bezoeken daar o.a de kerk.
Klokkentoren Ág. Gerásimosklooster
De entree van het klooster bestaat uit een oude klokkentoren. Daarachter een uitgestrekt terrein met vele gebouwen en parkjes. Af en toe schuifelt er een in het zwart gehulde non voorbij die ons in de gaten houdt. Het orthodoxe kloosterkerkje is open en we mogen erin. Alle heiligen afbeelding hangen er aan muren of op ezels. Het priesterkoor is zoals in alle orthodoxe kerken met poortjes en gordijnen helemaal afgesloten van de zitplaatsen. Na het bezoek aan het klooster rijden we even een verkeerde weg in, die steeds maar steiler en slechter wordt. Zo slecht dat we besluiten om maar weer om te draaien en de hoofdweg naar Valsamata te nemen. Onderweg naar Sami verlaten we de weg even voor een bezoek aan de grotten van Drogarati. De ingang is vlak langs het restaurant waarna je met een trap naar beneden de grot in gaat. Aardbevingen hebben blijkbaar een deel van de grot vernield, maar er zijn nog steeds vele grillige stalactieten en stalagmieten te bewonderen. De uitgang gaat door het restaurant langs de uitgestalde souvenirs. De volgende grot die we bezoeken ligt iets te noorden van Sami en heet de Melisáni grot en wordt ook wel Melissáni Lake genoemd, omdat het natte deel van de grot heeft een open dak heeft.
Rondvaren in de Melissáni-grot.
Met een bootje varen we een rondje op het meer en gaan we ook de grot nog even in. De lichtinval door het open dak zorgt voor een sprookjesachtige sfeer. Het water is blauw en helderen wel 36 m. diep. Volgens de roeier heeft de grot een onderaardse verbinding met de Katavóthres, een meertje bij Argostóli. Na het bezoek aan de grot rijden we naar het zuiden over een hoog gelegen weg met prachtige uitzichten op het landschap met op het oosten ook nog de zee. Via Tzanata, Katelios en Skala komen we tegen de avond aan in Poros. De weg naar het hotel dat in ons fietsboekje gaat zo steil omhoog dat we er van af zien en omdraaien. We gaan naar het hotel Anastazia op de hoek. We krijgen een prachtige kamer met balkon waarvan uitzicht op de zee. Voor het avondeten rijden we naar de haven en eten daar op een terras op de kade.
GRIEKENLAND
Een Odyssee op twee Vier Wielen
Deel 2:
Pelopenessos
Athene
Vrijdag 17 September ‘21
Poros – Kyllini – Olympia
70 km
Het ontbijt van Anastasia wordt lekker buiten op het terras geserveerd. De gastheer en vrouw zijn druk in de weer om het de gasten zo plezierig mogelijk te maken. Leuk begin van de dag. Na het ontbijt rijden we naar de haven en zoeken we daar een plaatsje in de schaduw waar we op de veerboot naar Kyllini wachten. Het is een grote gele boot met maar aan een kant een in en uitgang maar wel twee deklagen. Wij mogen naar het hoogste dek en moeten dus steil omhoog de boot in. Dat is natuurlijk niet zo’n probleem maar toch weer spannend als je halverwege moet stoppen en dan met de hellingproeftruc weer op moet trekken. Eenmaal op het dek wordt het nog spannender want daar moeten we draaien en achteruit tussen twee andere rijen door aansluiten. Gelukkig worden we door het personeel goed gecoached. De overtocht naar Kylinni duurt 1h30. Na aankomst op het vaste land zetten we eerst koers naar Pirgos, maar het hoofddoel van vandaag is toch wel Olympia waar in 766 voor Christus de eerste
Olympische spelen gehouden werden en waar nog steeds voor elke Olympische Spelen het vuur wordt ontstoken. Het navigeren via maps.me of google.maps is nog even wennen en daarom rijden we nog even voorbij de juiste afslag. Olympia is een toeristische trekpleister, dat is wel duidelijk als we door het dorp rijden. Veel terrasjes en souvenirwinkeltjes. We rijden door naar de parkeerplaats en gaan daar op een muurtje eerst maar eens een boterham eten. Het is er niet druk wel heel erg heet. We wandelen de aangegeven richting in en gaan na de entreepoort eerst naar het Olympia museum. Daar is het lekker koel. Het museum staat vol met daar opgegraven gebruiksvoorwerpen, beelden en bouwmaterialen. Na het museum lopen we op ons gemak door het imposante opgravingsveld waar in de Griekse oudheid de Olympische Spelen gehouden werden. Er staan nog vele resten van tempels en andere onderkomens voor de priesters. In het stadion, ofwel de arena, waar de spelen gehouden werden, liggen stenen platen met afzetgleuven die de start- en finishlijn vormen.
Er konden 20 atleten tegelijk starten en de baan had een lengte van ca. 192 m. Toch wel heel bijzonder om daar zo’n kleine 3000 jaar later gewoon overheen te lopen. Na ons bezoek aan het Olympisch dorp gaan we in Olympia op zoek naar hotel Pelops, waar we pas ingeschreven kunnen worden als onze temperatuur in orde is. ’s Avonds eten we op een van de vele terrassen in het centrum. We lopen daarna nog even door de winkelstraat en negeren daarbij alle lokkende souvenirverkopers.
Zaterdag 18 September ‘21
Olympia – Andritsena- Vasses – Kyparissia
113 km
Op aanraden van de receptioniste starten we de dag met een bezoek aan het Archimedesmuseum. Het museum staat boordevol opstellingen die door Archimedes bedacht zijn. Moet toch wel een heel slimme gast geweest zijn, die heel ongelukkig aan zijn einde kwam. In een anekdote lezen we dat hij door een Romeinse soldaat vermoord werd terwijl hij uit wilde leggen hoe je een cirkel kunt tekenen. Na alle opstellingen bekeken en uitgeprobeerd te hebben verlaten we Olympia en toeren we de hele dag over een prachtige route door de hoge bergen. De wegen zijn vrijwel leeg dus doen we ’t op ons gemak. Bij Vasses gaan we kijken naar een tempel, die helemaal overdekt is door een reusachtige tent. Het is de tempel van Apollon Epikourios en is gebouwd rond 420-400 v.Chr. De tempel ligt op een eenzame en afgelegen plek, op een hoogte van 1130 m, in een volkomen verlaten landschap van grijze steenblokken. Het wordt de mooiste tempel van het land genoemd.
We volgen route 14 van het boekje Penoponnesos van Henk Buma naar de kust. We willen een hotel zoeken in Filiatra, maar als het daar niet lukt draaien we om en vinden we onderdak in hotel Tsolaridis in Kyparissia. Een oud hotel aan de kust. De auto kunnen we op een parkeerplaats achter het hotel neerzetten. In een groot strandpaviljoen meteen achter het hotel gaan we eten. Er is op veel badgasten gerekend maar ze zijn er niet. Via een binnendoor paadje wandelen we terug naar het hotel.
Zondag 19 September ‘21
Kyparissia – Pylos
97,4 km
We ontbijten heerlijk op het terras met zicht op de zee. Vandaag gaan we via route 2 naar Choras en dan door naar Pylos. In Filiatra denken we de juiste weg ingeslagen te zijn naar Christiani maar op een gegeven moment wordt de weg zo smal en slecht dat we besluiten toch maar om te draaien. Bijna weer terug in Filiatra tanken we de auto af en vragen daar welke weg we moeten hebben om in Chora te komen. We worden nu via Gargaliani gestuurd. Was niet de bedoeling maar we doen het toch maar. Iets ten zuiden van Chora bezoeken we tussen prachtige oude olijfbomen de Tholos tombe en de restanten van het Paleis van de Nestor waar ter bescherming tegen de regen een dak overheen gebouwd is. In Pylos, een prachtig aan de kust gelegen stadje met een mooie haven logeren we in het centrum bij een groot plein met reuzen van platanen in het Galaxy hotel. De auto parkeren we in de haven. ’s Avonds eten we op een terras op het plein recht tegenover ons hotel.
Maandag 20 September ‘21
Pylos – Methoni – Pylos
23,2 km
We hebben ons verblijf in Pylos met een dag verlengd. Na het ontbijt wandelen we naar het in 1500 door de Turken gebouwde kasteel Niokastro. Op het terrein zijn 2 musea, de vesting met groot binnenplein en een kerk. Vanaf de vestingmuren hebben we een prachtig uitzicht over de zee waarin enkele rotsformaties liggen. In een van die rotsen zit een groot gat waar je met een bootje doorheen kunt varen. Dat wordt blijkbaar in de haven ook als een soort excursie aangeboden. Het orthodoxe kerkje is mooi gerestaureerd. We wandelen terug naar het plein en daarna door naar een opvallende grote kerk die we vanaf de hotelkamer zagen liggen. Deze witte kerk met een groot koepeldak is helaas niet open. Op het plein drinken we koffie met een lekkere koek want Reinou is jarig en dat moet natuurlijk ook gevierd worden. Dan gaan we de auto ophalen en rijden we naar het zuiden om daar het fort van Methoni te gaan bewonderen. Het fort en de Bourzi-toren zijn te voet te bereiken via een brug en toegangspoort. Het is de moeite waard want het geheel ligt er prachtig bij. Ondertussen is de temperatuur weer behoorlijk opgelopen. Een koud drankje op het terras langs het fort laten we ons wel smaken. Terug in Pylos gaan we eten op een terras in de haven. Het is er druk. Er worden tafeltjes bijgezet tot de hongerige mensen teleur gesteld moeten worden. Wij zijn er gelukkig nog net op tijd bij om aan te schuiven.
Dinsdag 21 September ‘21
Pylos – Kalamata – Sparti
107,6 km
Vandaag rijden we de hele dag door het hooggebergte van de Poleponessos. Het is een prachtige route met mooi zicht op de in de bergen verscholen dorpjes. Kalamata laten we voor wat het is en komen dan in het Taigetosgebergte waar kronkelwegen en haarspeldbochten elkaar afwisselen. We leggen aan bij een mooi gelegen terras. In het ravijn van de Langadakloof zouden de Spartanen hun baby’s hebben gegooid die lichamelijk niet aan de militaire eisen voldeden. In Sparti is niet veel te beleven. Het aldaar beoogde hotel is vol dus gaan we naar de overkant waar we wel terecht kunnen. We halen de auto op die we een paar straten verderop geparkeerd hebben. Als we aan het uitladen zijn komt er recht voor het hotel een parkeerplaats vrij en kunnen we de auto daar mooi kwijt. Na ingekwartierd te zijn wandelen we naar het centrum van Sparti. Er is een groot plein met een modern standbeeld van een krijger waarmee waarschijnlijk Sparta uitgebeeld wordt. De Griekse tekst op het bordje kunnen we niet vertalen. Op een van de terrasjes gaan we op zoek naar wat schaduw en drinken we wat tot het etenstijd is.
Woensdag 22 September ‘21
Sparti -Mistras – Geraki – Leonido
93,1 km
Vandaag staat een bezoek aan Mistras op het programma. Mistras is een Byzantijnse ruïnestad op een 630 meter hoge berg. De vesting die er staat is gebouwd in 1248 en werd in de 18e eeuw verwoest door de Albanezen. Wij parkeren de auto in het nieuwe Mistras, maar al wandelend naar boven worden we door zoveel auto’s ingehaald dat we besluiten om de auto ook maar op te gaan halen want dan zal er boven ook wel parkeergelegenheid zijn. En dat is ook zo. Na onze QR code uitgelezen te hebben mogen we door de oude stadspoort naar binnen. Smalle wandelpaden brengen ons naar de hoger gelegen ruïnes van kerken, poorten en paleizen. Het hoogstgelegen ligt de Ag Sophia kerk. Als Frans daar aankomt is Peet echter nergens te vinden. Even bellen dus. Peet blijkt een ander pad gevolgd te hebben en is al bij het Pantanassaklooster aangeland. Ze wacht daar tot Frans er ook is. Er wonen nog steeds nonnen in het Pantanassaklooster. Peet wordt door een non naar binnengelokt en wil haar een gehaakt kleedje verkopen. De koop gaat niet door. ’t Is te duur! (Voor een bijdrage uit sympathie dan toch)
We wandelen op ons gemak terug naar de auto en genieten ondertussen van de mooie uitzichten. In het nieuwe Mistras puffen we even lekker uit op een terrasje bij een boom met watertapkraan. We rijden terug naar Sparti en vandaar door de bergen verder richting Geraki. Vanuit Geraki nemen we de noordkant van route 7, de weg naar de Egeïsche zee. In het prachtig gelegen Kosmas leggen we nog even aan op het schitterende centrale plein met z’n eeuwenoude platanen en schilderachtige terrassen. Daarna eindigen we deze tocht in Leonidio. In Leonidio vinden we na lang zoeken eindelijk hotel Archontiko Chioti, dat we in het boekje gevonden hadden. Het is een prachtig onderkomen met een eigen zwembad en mooi terras. Onze kamer ligt recht boven de receptie. We worden gastvrij verwelkomt met een drankje op het terras bij het zwembad. ’s Avonds eten we heerlijk op een mooi gelegen terras van een kleinschalig Italiaans restaurant. Bijzondere plaatsje dat Leonidio.
Donderdag 23 September ‘21
Leonido – Tripoli – Vitina
126,7 km
Het ontbijt eten we met een heerlijk ochtendzonnetje in de tuin van het hotel op. We vertrekken met route 8 als uitgangspunt vanuit Leonidio in noordelijke richting, langs de kust tot aan Ag. Andreas en nog iets verder naar Astros. Bij Astros gaan we de bergen in richting Tripoli en bezoeken daar het 12e eeuwse klooster Loukou. We zijn de enige bezoekers. De deur is gesloten, dus bellen we maar aan. Als er van binnenuit geen reactie volgt draaien we maar weer om en lopen we terug naar de parkeerplaats. Dan horen we ineens de grendels van de deur verschuiven en gaat de poort toch open. ’n Zwartgeklede zuster laat ons binnen en gaat dan verder met haar werk in de tuin. Wij lopen door de mooie tuin met een metershoge cactus naar de orthodoxe kerk en bewonderen daar de mooie wandschilderingen en de veelheid aan afbeeldingen van zowat alle heiligen die we niet mogen fotograferen. We bedanken de non en lopen dan terug naar de parkeerplaats langs een oud Romeins aquaduct, dat door de jarenlange afzetting van kalk tot een bijzonder grillige vorm verworden is.
Tripoli bereiken we al vroeg in de middag, maar als we daar doorheen rijden hebben we niet het gevoel dat we daar veel langer moeten verblijven. Maar hoe kom je hier nou uit? Na een keer of drie door de straten heen en weer gereden te zijn vinden we de uitweg naar Vitina, waar we via Booking een kamer geboekt hebben bij Guesthouse Teloni. Dat lijkt ons wel wat. Bij aankomst blijkt ’t een oud beetje vervallen gebouw met een motel uitstraling te zijn. We zijn de enige gasten. Voor het avondeten lopen we langs ’n donkere weg naar het centrum van Vitina. We verwachtten er niet veel van maar er zijn verrassend genoeg eetgelegenheden. We kiezen voor een terras met verwarming.
Vrijdag 24 September ‘21
Vitina – Dimitsana – Nafplio
150 km
Het fabrieksontbijt wordt in een kartonnen doos als coronamaatregel op de kamer bezorgd, maar daar wordt het beter van. We eten op wat we lusten en de rest gaat nog even in de reserve tas. Het reisplan voor vandaag is dat we via Dimitsana een beetje naar het zuiden gaan en daar het klooster Prodomou, dat volgens ons boekje als het ware tegen de rotsen aanhangt, willen gaan bezoeken. Dimitsana bereiken we rond koffietijd en de terrasjes lonken al, dus leggen we daar even aan. Dan, even later gaat het fout. We hadden verwacht dat er langs de weg wel ergens een verwijzing naar het klooster zou zijn geplaatst maar helaas wij hebben ’t niet gezien en dus missen we voor we het in de gaten hebben ergens een afslag en zijn we al te ver doorgereden. Jammer, de foto in ons boekje zag er zo spectaculair uit. De reis gaat verder naar Megalopoli en dan verder naar Tripoli en Argod om tenslotte te eindigen in Nafplio, mooie badplaats aan de Argolic golf.
We parkeren de auto in de haven en gaan dan te voet op zoek naar het via Booking gereserveerde Rex Hotel. Het is niet ver. Peet bewaakt voor het hotel een parkeerplekje terwijl ik de auto op ga halen. Het is lekker weer en de terrassen aan de kade, met zicht een prachtig zicht op het Bourtzi-eiland, nodigen ons uit om het er maar eens van te nemen. We zitten er zo lekker dat we na de drankjes er ook maar ons avondeten bestellen.
Zaterdag 25 September ‘21
Nafplio – Mycene – Corinthe – Athene
147 Km
Vandaag hebben we onze laatste dag op de Pelopennesos. Ons eerste doel voor vandaag is een bezoek te brengen aan de beroemdste plaats van de Peloponnesos, Mycene. Het ligt iets ten noorden van Argos. Voor we bij de parkeerplaats bij Mycene aankomen passeren we het koepelgraf, dan wel schatkamer, van Atreus, de vader van Agamemnon. Eerst daar maar eens gaan kijken dus. De koepel is opgebouwd uit ringen van stenen, die elkaar naar binnen toe steeds iets overlappen. Daar werd grond tegenaan gestort en zo groeide de koepel verder en werd uiteindelijk aan de bovenkant gesloten. Wanneer de begrafenis voorbij was werd het graf dichtgemaakt en het koninklijk graf verdween uit het zicht, het was verstopt. We rijden hierna door naar de parkeerplaats, maar die is vol. We parkeren de auto dan maar langs de straat. Het is al heet dus sjokken we richting de Leeuwenpoort van Mycene, waarop 2 leeuwen zonder koppen staan afgebeeld.
De Leeuwenpoort is de ingang van de burcht waarin we over aangelegde paden langs grafcirkels, poorten, trappen, huizen, ’n paleis, een onderaardse bron en zuilen lopen. Er is ook een museum waar allerlei opgegraven vondsten tentoongesteld worden en waar het vanwege de koelte ook wel even lekker vertoeven is. We besluiten ons bezoek aan Mycene met een lekker koel drankje op een bankje bij de parkeerplaats. De reis gaat verder naar Corinthe. We proberen om niet op de snelweg te geraken maar onze navigatie App. stuurt ons er bij elke mogelijkheid weer naar toe. De stad Corinthe laten we voor wat het is en we rijden meteen door naar het beroemde Kanaal van Corinthe. Het kanaal is 7 km lang, 23 m breed en ligt ca 90 m lager dan de begane grond. In 67 na Chr. zijn de Romeinen in opdracht van keizer Nero blijkbaar al begonnen met het graven van het kanaal. Toen de keizer overleed stopte de werkzaamheden en werden pas in 1891 weer hervat. In 1893 ging het kanaal open. Voor de huidige grote boten is het echter alweer veel te smal. Als wij er zijn zien we er dan ook geen enkele boot doorheen varen, maar indrukwekkend is het kanaal zeker wel. Op een terrasje gebruiken we een kopje koffie.
Ik probeer me te herinneren waar de kameel gestaan moet hebben toen ik hier in 1975 ook al eens was. Toen stond er ‘n kameel bij het kanaal waarop je je kon laten fotograferen, verder herinner ik me er niet veel meer van. We hadden Corinthe als einddoel gepland maar het is nog zo vroeg in de middag en de omgeving spreekt ons verder niet echt aan dus besluiten we om maar meteen door te rijden naar Athene. Op Booking reserveren we een kamer in het Evita hotel. De navigatie app zet ons recht voor de deur af. Langs het hotel is een parkeergarage maar die is helaas gesloten. We parkeren maar even voor de inrit en melden ons bij de receptie. We krijgen het advies om de auto toch maar te verplaatsen en ergens in de straat te parkeren, maar haal er wel alles uit want anders zou er weleens ingebroken kunnen worden. We volgen het advies op. De fietsen mogen in de hal onder de trap en de tassen gaan mee naar de kamer. Daarna gaan we maar eens op zoek naar een restaurant. Als we door de straten rond het hotel lopen krijgen we vrij snel in de gaten dat we in een beetje ‘n lugubere buurt terecht gekomen zijn. Veel viezigheid op straat, dronken zwervers op de grond en het stinkt er op vele plaatsen naar pies. We komen bij een
grote rotonde bij het Karaiskakiplein en schuiven daar op en terrasje maar aan. Het eten is prima. Ondertussen is het al wel donker geworden. Via de app proberen we de kortste weg naar ons hotel te vinden. Met al die zwervers op straat voelt het niet veilig en dus houden we de pas er maar goed in. Tegelijk met ons loopt er nog een toeristenpaar met waarschijnlijk hetzelfde gevoel richting hun hotel. Ook zij lopen stevig gearmd en met flinke pas. We blijven een beetje bij elkaar in de buurt. Terug bij het hotel spreken we af om niet meer zo laat te gaan eten en voor het donker wordt bij het hotel terug te zijn.
Zondag 26 September ‘21
Athene – Acropolys
Vandaag willen we de Acropolis gaan bewonderen. Het is vanaf het hotel nog een flinke wandeling maar we hebben de tijd dus gaan we lekker te voet. Maar eerst gaan we nog even kijken of we de auto niet wat dichter bij het hotel kunnen parkeren. Als ik bij de auto kom zie ik al meteen dat er ingebroken is. Het rechter achterruitje is ingeslagen en de wagen is open. Ook het dashboardkastje staat open. Er is niets weg, want er lag ook niets meer in. Wat een gedoe. Rotzakken! We bellen naar verhuurder Avis en die stuurt een ambulance om de wagen op te halen. ’n Half uur later staat ie voor de deur en even later rijden we naar de auto die wat verderop in de straat staat. De auto wordt op de ambulance getrokken en dan rijden we kris kras door de stad naar de Avisgarage. De auto wordt ingeleverd maar kan niet meteen gerepareerd worden want het is zondag en dus zijn er geen monteurs en ook een reserveauto is niet mogelijk. Kom morgen maar terug dan is ie wel gerepareerd. Nou, dan komen we dinsdag wel want in de stad hebben we ‘m helemaal niet
nodig. De ambulancechauffeur groet nog ’n keer en is dan weg. Er zit niets anders op dan met een taxi terug te gaan naar het hotel. Gelukkig vind ik er bij het benzinestation om de hoek een die vrij is. Voor ’n tientje brengt hij me naar het hotel terug en geeft me z’n telefoonnummer mee voor als de wagen weer opgehaald moet worden. Ik beloof dat ik ‘m zal bellen. Met flink wat vertraging en nog ’n boel chagrijn in het lijf wandelen we dan even later eindelijk naar de Acropolis. Zonder fototoestel want we vertrouwen hier niemand meer. Het is ondertussen al aardig warm. Via het Nationale plein, het parlementsgebouw en een stukje Plaka komen we aan bij de Akropolis. We puffen even uit op een bankje en volgen dan het wandelpad naar boven. We komen langs het Dyonisius theater waar zo te zien aan de vele theaterlampen nog weleens een uitvoering gegeven wordt. Via een steile trap komen we dan bij de Tempel van Athena met zuilen in de vorm van vrouwen, de zgn. Kariatiden. En dan komt natuurlijk het hoogtepunt van de Acropolis, het zeer indrukwekkende Parthenon, dat ca 400 jaar voor Christus gebouwd werd. We gaan er even voor zitten om al dit bijzonders goed in ons op te nemen. Op ons gemak wandelen we weer naar beneden en dan door het drukke Plaka met z’n vele terrassen en restaurants. De verleiding is groot en dus zitten we even later uit te puffen op een schaduwrijk terras en zoeken we even later op een ander terras alweer te wachten op ons avondeten. Daarna snel terug naar ons hotel want het begint al een beetje donker te worden.
Maandag 27 September ‘21
Rondrit Athene
We slapen wat uit en gaan laat naar het ontbijt. Voor vandaag hebben we een toer met de sightseeing bus op het programma staan. We wandelen naar het plein waar een instaphalte is en bezoeken onderweg hier en daar nog een kerkje en schieten nog even een tentje in om nog een kouwe cola te drinken want het is alweer aardig warm. Bij de Plaka bushalte vlakbij het Acropolis museum worden we meteen aangesproken door een kaartjesverkoper en nog geen 5 minuten later zitten we al boven in de open dubbeldekker bus. Via oortjes worden we geïnformeerd over alles wat we zoal voorbijrijden. We zijn de enige passagiers. Eigenlijk is het een hop-on hop-off tour maar we stappen nergens uit en blijven in de bus zitten. De oranje toer duurt 1 uur en ’n kwartier. Veel hebben we gisteren al gezien. Als we rond geweest zijn, gaan we naar het grote moderne Acropolismuseum. 3 kwartier krijgen we om er rond te kijken en ons te verwonderen. Heel veel beelden en details van de tempels, maar de meeste indruk
maakt toch wel het 1:1 nagebouwde Parthenon met zuilen van glas waar de ornamenten van de echte tempel op de vermoedelijke plaats zijn opgehangen waardoor je een beter beeld krijgt van hoe de tempel er uitgezien moet hebben. Jammer dat we niet meer tijd hebben. We lopen daarna richting hotel en zijn van plan om weer te gaan eten op het terras van eergisteren. Maar de avond valt eerder dan gedacht en als we in de buurt van het hotel zijn besluiten we om maar eten te bestellen en dat op de kamer op te eten. Als we het hotel binnen willen gaan zien we dat de buren ook een take away menu aanbieden. Dus bestellen we daar ons avondeten en nemen dat even later mee naar boven. En… het smaakt nog prima ook.
Dinsdag 28 September ‘21
Athene – Athens Airport
Op ons gemakje gaan we naar ons hotelontbijt. We hebben tijd genoeg maar zijn toch wat onrustig over hoe de dag gaat verlopen. We moeten eerst bij de garage zien te komen om onze auto op te halen. Ik bel het telefoonnummer van de taxichauffeur die me daar eergisteren heeft opgepikt. Helaas hij is niet in de buurt. We vragen de receptionist of hij voor ons een taxi wil bellen. Dat wil hij wel. In afwachting van de taxi halen we onze spullen op in de kamer en stallen die even in een hoekje van de hal bij onze fietsen. De taxi brengt ons naar de garage. Het is er druk. We zien onze auto al staan en …. verdorie het raampje is nog steeds kapot!! Er is helemaal niets aan gedaan. De baliemedewerker verontschuldigt zich maar daar hebben we natuurlijk helemaal niets aan. We moeten samen met onze bagage en fietsen vandaag in de buurt van het vliegveld zien te komen. Hij begrijpt het probleem en terwijl wij in de wachtruimte nog wat zitten te mopperen gaat hij overleggen met z’n collega’s. Gelukkig duurt het niet lang en heeft hij even later toch een vervangende auto gevonden. Een Mercedes waar onze spullen wel in zullen passen. Het ding staat echter nogal krap tussen de andere auto’s in geparkeerd. Hij ziet me twijfelend kijken en biedt dan aan om ‘m veilig buiten de poort te zetten. Even later zijn we met onze luxe automaat onderweg naar het hotel om onze spullen op te halen. Alles past er gelukkig in en dan kunnen we eindelijk onderweg naar het gereserveerde appartement in de buurt van het vliegveld. We verlaten het vieze Athene via de drukke verkeersweg. De routeplanner zet ons aan de achterkant van het appartementencomplex af dus moeten we nog even een blokje om. De sleutel van het op de eerste verdieping gelegen appartement ligt op de afgesproken plaats bij de brievenbus. Het is een royaal en kleurrijk appartement met kamer, keuken, badkamer en 2 slaapkamers. Op Google zien we dat er in het dorp een restaurant moet zijn dus kuieren we rond etenstijd vanuit de woonwijk het dorpje in. Het restaurant heeft een mooi beschut terras en daar gebruiken we onze laatste Griekse warme maaltijd en dan terug naar het appartement en naar bed want morgenvroeg moeten we er al weer vroeg uit.
Woensdag 29 September ‘21
Athens Airport – Eindhoven Airport – Middelbeers
Om goed 7 uur zijn we al onderweg naar het vliegveld. Het is al druk op de weg maar de borden wijzen ons prima naar de vertrekhal. We laden alle bagage en fietsen af. Binnen in de hal zoek ik naar de Avisbalie en vraag daar waar we de auto achter moeten laten. Dat blijkt 1 verdieping lager en dan achter het vliegveld te zijn. Peet blijft bij de spullen wachten en ik ga op zoek en volg de borden. Als het maar niet te ver weg is. Ik begin ‘m een beetje te knijpen als ik merk dat ik het vliegveld verlaat en op de invoegstrook naar een snelweg terecht ben gekomen. Net voor de snelweg echt begint staat er echter nog een Avisbord naar rechts en rijd ik vanaf de invoegstrook de parkeerplaats van Avis op. Pfff..
Het inleveren verloopt vlotjes en dan loop ik weer snel terug naar de trap die me weer 1 verdieping hoger brengt waar Peet nog bij de bagage zit te wachten. Die lijkt ook wat opgelucht als ze me weer ziet. Met de fietsen en de bagage nu maar snel op zoek naar de incheckbalie om de volgende stressfase te overwinnen. Hoewel het inpakken en vliegklaar maken van de fietsen altijd een heel gedoe is omdat de regels over verschillend zijn valt dat deze keer gelukkig wel wat mee en hebben we nog ruimschoots de tijd om nog een ontbijtje te nemen voor we naar de douanecontrole gaan. De vliegreis naar Eindhoven waarbij we de hele vlucht weer het mondkapje op moeten hebben, verloopt rustig, saai en mooi volgens schema. Sanne, Cis en Guus komen ons gezellig ophalen en brengen ons weer veilig en wel naar huis. Ondanks dat we doordat Peet ziek werd niet alles hebben kunnen fietsen en de inbraak in de auto een hoop gedoe opleverde hebben we toch weer een hele mooie vakantie gehad.
Mijn Velodroom 
